Grane ekologije

Ekologija je potekla iz biologije, ali danas predstavlja samostalnu naučnu disciplinu. Mnoge njene postavke, u okviru humane ekologije, u saglasnosti su i sa higijenskim načinom života, odnosno sa medicinskim gledanjem na životnu sredinu. Osim biologa ekološkim problemima se bave i druge struke, kao što su: lekari, arhitekti, agronomi, ekonomisti, inženjeri različitih struka, hemičari, fizičari i drugi.

Razlikuje se nekoliko ekoloških disciplina:

Humana ekologija - kao najbitnija za čoveka, izučava odnose čoveka i životne sredine.

Autekologija - izučava odnose pojedinih organizama (biljnih i životinjskih) i spoljne sredine.

Idioekologija - izučava ekologiju pojedinih vrsta biljnog ili životinjskog sveta.

Demekologija - izučava odnose u određenoj populaciji.

Fitoekologija - izučava odnose biljnog sveta prema sredini.

Zooekologija - proučava životinjske vrste i njihov odnos prema sredini.

Socijalna ekologija - izučava odnos društva prema prirodi i obrnuto.

Neki stručnjaci dele ekologiju i prema stupnju organizacije organizama koje proučava, pa govore o analitičkoj i sintetičkoj ekologiji:

Analitička ekologija - ekologija koja se bavi izučavanjem ekologije individualnih organizama ( autekologija ) ili vrsta ( idioekologija ).

Sintetička ekologija - ekologija koja izučava više stupnjeve organizacije, kao što su populacije ( demekologija ), životne zajednice ( biocenologija ) ili ekosisteme ( ekosistemologija ).

Ekologija se može podeliti i na opštu ( teorijsku ) i primenjenu ( praktičnu ) ekologiju. Postoje, u novije vreme, pokušaji da se formiraju i druge ekologije, kao što su : urbana ekologija, ruralna ekologija, ekologija kulture, ekologija zračenja itd.